Jest pewne miasto w stanie Maine...
- Chcę wynająć pokój. - Witaj w Storybrooke.
...gdzie każda bajkowa postać uwięziona jest między dwoma światami.
Zła królowa wysłała tu postacie z bajek.
I teraz nie pamiętają, kim są.
Ofiary potężnej klątwy...
Wszystko, co każdy z was kocha, zostanie wam odebrane.
...która może zostać złamana tylko przez jedną osobę.
To twoje przeznaczenie. Przywrócisz szczęśliwe zakończenia.
Miłego pobytu.
ONCE UPON A TIME 01X05 That Still Small Voice
::Project HAVEN::
Tłumaczenie: moniuska Korekta: loodka
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
Pragnę, pragnę i nic się nie zmienia.
Pragnęłabym pragnąć skuteczniej!
Niestety! Nikt nie chce zabić smoka i zdobyć mojej ręki?
Zgładzę tego okrutnego smoka, moja pani, albo zginę, próbując!
Żegnaj, mój książę. Miło było cię poznać!
Kto ośmiela się mnie budzić?
Pobiegł tędy!
Więc ja pobiegnę tędy.
Bardzo dobrze. Ty pobiegniesz tędy, a ja...
- Ostrożnie. - Bo monety mogą się potoczyć.
Nie. Co najwyżej... znikną.
Czary mary i patrzcie.
O, świerszcz! Kocham świerszcze!
Świerszcze to zło. Hałaśliwe robale.
Ale mogą robić, co zechcą...
Skaczą z miejsca na miejsce. Są wolne.
Też jesteś wolny.
- Możesz robić, co chcesz. - Być, kim chcesz.
I jesteś, kim jesteś.
Może chciałbym być kimś innym.
Może nie chcę kraść. Może chcę być dobry.
- Wszystko przez świerszcza. - Mówiłam. Zło.
"Dobry" to inne określenie na "słaby".
Pozwól, że będziemy myśleć za ciebie.
- Od tego są rodzice. - Żeby ci pomagać.
Jesteś, kim jesteś, i nie ma czego zmieniać, Jiminy.
- Prawda? - Prawda.
I po problemie.
Nie zawsze byłeś świerszczem.
Nie zawsze by... No tak, masz mnie za Jiminy'ego Świerszcza.
Dlaczego tak uważasz, Henry?
- Bo jesteś, kim jesteś. - A kim jestem?
Jesteś sumieniem. Pomagasz odróżniać dobro od zła.
Czyli wszystkie świerszcze ze Storybrooke były kiedyś ludźmi?
Nie ma ich tu za wiele. Sam posłuchaj.
Może jeszcze za wcześnie.
Nigdy nie było tu świerszczy. Nie zauważyłeś tego.
Według ciebie to dowód na klątwę?
Wiem, że to za mało. Szukam czegoś więcej.
Henry, pytałem kiedyś i miałeś się zastanowić.
Czemu tak ci zależy, żeby to było prawdziwe?
Tak po prostu.
No dobrze, zatem...
Myśl dalej nad odpowiedzią,
bo myślę, że jest w tym jakaś głębia.
Krawat?
Nie musisz przebierać kobiety za mężczyznę, żeby dać jej władzę.
Uważasz, że będziesz budzić respekt w tym czerwonym płaszczu?
Z tobą mi się udaje.
Załóż chociaż odznakę.
Zakładaj.
Jeśli naprawdę chcesz należeć do społeczności,
zrób to oficjalnie.
Proszę się odsunąć.
- Czy to wulkan? - Tunele starej kopalni. Coś się zawaliło.
Szeryfie, proszę ogrodzić teren.
Marco, pomóż strażakom.
Panno Swan, to sprawa miasta. Może pani stąd iść.
Właśnie pracuję dla miasta.
To mój nowy zastępca.
Burmistrz jak zawsze dowiaduje się ostatni.
- To ja jej płacę. - W rzeczy samej.
Może zastępca zajmie się opanowaniem tłumu.
Mieszkańcy Storybrooke, nie denerwujcie się.
Zawsze wiedzieliśmy, że na tym obszarze rozsiane są tunele kopalni,
ale bez obaw.
Przyłączę ten teren do miasta i uczynię bezpiecznym.
Zawalimy to, zrównamy i zabetonujemy.
Zabetonujecie? A jeśli tam coś jest?
- Henry, co tu robisz? - Co jest na dole?
Nic. Cofnij się. Proszę, wszyscy się cofnijcie.
Dziękuję.
- Co to było? - Henry, dość.
Tu chodzi o bezpieczeństwo. Zaczekaj w samochodzie.
Zastępco Swan, szeryfie, zabezpieczcie teren.
Archie, podejdź tutaj.
Oboje musicie się zaangażować w operację Kobra.
Nie wiedziałem, że do niej należę.
Należysz. Wiesz wszystko. Nie pozwólmy jej tego zrobić.
- A jeśli tam coś jest? - To tylko stare tunele.
I zawaliły się dopiero po twoim przybyciu?
Zmieniasz bieg zdarzeń. Osłabiasz klątwę.
To wcale nie to.
Owszem, to. Robiłaś dziś coś niezwykłego?
Bo coś wywołało te wydarzenia.
Henry, kazałam ci czekać w aucie.
Proszę wracać do obowiązków.
Dr. Hopper, mogę na słówko.
- Koniec z tym. - Słucham?
Mój syn potrzebuje nowego planu terapii.
On uważa, że wszystko, co robię, to część jakiegoś spisku.
Jak mam się zająć strefą bezpieczeństwa,
skoro stale mnie podejrzewa?
Jak miałabym ukrywać coś w starej kopalni?
Gdzie tu logika?
- To ta jego wyobraźnia. - Której pozwoliłeś się uruchomić.
Niedobrze byłoby burzyć świat, który stworzył.
- Wolałbym spróbować... - Czasem się zapominasz.
Pracujesz dla mnie. Mogę cię zwolnić.
To moje miasto. Stracisz dom, gabinet.
Zmiażdżę cię do rozmiarów małej, pokurczonej kreatury,
a to będzie jedynym dachem nad twoją cholerną głową.
Co mam zrobić?
Pozbędziesz się tych urojeń z głowy Henry'ego i zmiażdżysz je.
Chodź, Jiminy.
Pamiętam to miejsce.
- Widać, że to był dobry rok. - Patrz, jak przytyli.
Może sprzedamy im elficką miksturę.
Nie możemy tylko występować? Zarabiamy na biletach.
- Musimy jeszcze kraść. - Nie musimy, ale to fajne jest.
My okradamy ich, oni okradają kogoś innego.
- To się nazywa ekonomia. - Jesteśmy jej ważną częścią.
Chcę odmiany. Chcę odejść.
- Znowu to samo. - Nie możesz teraz odejść.
- Starzejemy się. - Moje biodro.
- Moja wątroba. - Ja mam krosty w dziwnych miejscach.
- Mnie coś piecze. - Lepiej zostań z nami.
Dopóki nie umrzemy.
Bądź grzeczny i ustaw wszystko.
Marionetki! Super! Ale się napracowałeś.
Nie podoba ci się?
Nie podoba.
Co roku to samo przedstawienie, te same jarmarki.
Czemu nie zrobisz czegoś innego?
Bo taki już jestem.
Przyszedłeś popatrzeć, jak się rozkładamy?
Przyszedłem posłuchać świerszczy.
Świerszcze... Dawno ich nie słuchałem.
Uciekaj do domu, bo się przeziębisz.
Ty też. Trzymaj. Weź mój parasol.
Mieszkam niedaleko.
Nie mogę się doczekać przedstawienia!
- Cześć, Archie. - Marco, co tu robisz?
Na śmierć zapomniałem...
- Mam pacjenta. Innym razem? - Oczywiście.
Udanej sesji, Henry.
Werbujesz Dżeppetta do operacji Kobra?
Myślisz, że Marco to Dżeppetto?
Jasne. Jest najlepszym przyjacielem Świerszcza, a Marco twoim.
Posłuchaj, Henry. Musimy o tym pomówić.
Wiem, że masz wątpliwości, ale wiem, skąd wziąć dowód.
Co to? Latarki i batoniki?
Chwila. Nie możesz tam iść, Henry.
Pojawiła się Emma i zaczęło się coś dziać.
- Muszę to zbadać. - Henry, przestań.
Nie ma żadnych dowodów. To wszystko to złudzenia.
- Wiesz, co to jest? - Tak myślę.
To wszystko jest nieprawdziwe i niezdrowe,
myślałem, że z tego wyrośniesz i...
Teraz przeradza się w psychozę. Wiesz, co to jest?
Nieodróżnianie rzeczywistości od bajki,
a jeśli to będzie się pogarszało, pójdziesz do szpitala.
Henry, musisz przestać i się ocknąć.
Ten absurd musi się skończyć.
- Nie wiem. Może "m"? - Nawet dwa razy "m".
- Wiesz już? - Tak, i czuję się upokorzona.
Prawie zawisłam przez własne imię.
Bez obaw. Nie pozwoliłbym na to.
Dodałbym palce, kapelusz, może nawet konia.
Wcześniej często w to grałeś?
Nie wiem.
To wróci.
Za tydzień wychodzisz. Znaczy, że ci lepiej.
Fizycznie.
Świetnie ci idzie z nowymi wspomnieniami.
Może te bardziej lubię.
- Gramy jeszcze raz? - Mogę dołączyć?
Pani Nolan. Myślałam...
Już południe. Nie zauważyłam. Powinnam już iść.
Miłego dnia, panno Blanchard.
Skarbie, przyniosłam więcej zdjęć. Może one coś pomogą.
To nasz stary pies, Ajax. Pamiętasz?
Tak. Ajax.
Jestem najokropniejszą osobą na świecie.
Poważnie? Na całym świecie?
Byłoby łatwiej, gdyby Kathryn była okropna,
ale ona jest taka... miła.
A co niby byłoby łatwiejsze?
- Nic. - Świetna odpowiedź, bystrzaku.
Nie wiąż się z żonatym. Nie warto. Zaufaj mi.
Otworzę.
Co się stało, mały? Wchodź.
Archie?!
Coś ty zrobił?
Mówiłeś, by nie odrzucać fantazji, bo to może go załamać.
Kiedy terapia nie działa, zmieniasz ją.
To ona? Groziła ci?
Co ci powiedziała, że zagłuszyła twoje sumienie?
Nie muszę ci się tłumaczyć ze swoich zawodowych decyzji.
Witam, pani burmistrz. Świetna robota.
Jesteś z nim?
Jestem z dr. Hopperem i zgadnij co?
Zostawiłaś na nim odciski palców, kiedy...
Pytam, czy Henry jest z tobą?
Godzinę temu podrzuciłam go do twojego biura.
Nie ma go tutaj.
Nie wiem, gdzie jest.
Ja wiem.
Dziękuję bardzo.
A imiona?
Do kogo należą te skarby?
Złota nić do twoich włókien.
Dziękuję. Możesz odejść.
Ale chcesz czegoś jeszcze.
Czegoś związanego z...
magią?
Co roku wciskają mnie do tego wozu...
A ja chcę być wolny. Być kimś innym,
ale... coś mnie powstrzymuje.
Coś czy ktoś?
Moi rodzice.
Mam zatem coś, czego potrzebujesz.
To cię uwolni.
Nalać. Skropić. Umieścić w jedzeniu.
Gdzie lepiej zadziała.
Ale nic już nie masz, co mógłbyś mi dać.
Powiem ci coś. Kiedy mikstura...
zrobi swoje... zostaw ich tam, gdzie będą,
ja po nich przyjdę. Będą moją zapłatą.
Co się z nimi stanie?
Będą w dobrych rękach, a ty będziesz wolny.
Henry!
Co tam masz, Pongo?
Nie sądzę, że tu jest.
Jest tutaj. Batonik. Miał takie ze sobą.
- Henry! - Archie!
Henry, niebezpieczeństwo!
Archie! Przyszedłeś mi pomóc.
Nie, musimy stąd wyjść, rozumiesz?
Czyli wciąż jesteś przeciwko mnie.
Nie czas na to. Chodźmy stąd.
Nie wierzysz mi? Przekonasz się.
Henry! Wracaj!
Musimy to dziś robić? Nie potrzebujemy pieniędzy.
Nie wszystko kręci się wokół pieniądza, Jiminy.
Chodzi o zasady.
Dążenie do perfekcji.
Perfekcji w kradzieży pieniędzy.
A teraz bierz "elficką miksturę", Jiminy.
Jacy wspaniali młodzi ludzie.
Wybaczcie. Znajdzie się przy waszym palenisku miejsce
dla uczciwego człowieka i jego starych rodziców?
Oczywiście. Wejdźcie.
- Zagrzeję trochę rosołu. - Uwielbiamy rosół.
Jaki piękny dom.
- Nawet wybrukowany. - I pokryty prawdziwą strzechą.
Dziękuję za uprzejmość.
Wciąż mam przed oczami tamtą rodzinę.
- Straszna śmierć. - Co się stało?
Zaraza.
To już kolejne miasto. Nam się udało.
- Zaraza? - Na pewno zaraza.
Dotrze tutaj? Wam nic nie jest?
- Nam? Nie, jesteśmy odporni. - Mamy elficką miksturę.
Zrobioną przez elfy dla elfów.
Polecaną przez czterech na pięciu medyków.
Piąty zmarł, zanim spróbował.
Takie bystrzaki jak wy na pewno już ją mają?
Nie słyszeliśmy o niej.
- O, nie. - Dobry Boże.
Możecie umrzeć. Musicie ją mieć.
- Szkoda, że nic nie mamy. - Nie mamy żadnego zapasu.
Nic nie mamy.
- Możemy zapłacić. - Mamy małą buteleczkę.
- Ale mamy ją dla siebie. - Co za nią chcecie?
Na pewno jest coś, czego byście chcieli.
Może coś by się znalazło.
Chyba powinniśmy się zbierać.
- Proszę bardzo. - Dziękujemy.
To dobrzy ludzie.
- Nigdy by nas nie skrzywdzili. - I to jest ich błąd.
Lepiej być ludźmi, którzy kradną...
Niż takimi, których okradają.
Przepraszam. Nie daliście mi wyboru.
Myślisz, że jesteśmy głupi, synu?
Deszczówka nas nie zrani.
Mam całkiem zręczne ręce.
Zamieniłeś je?
Jeśli to była elficka mikstura...
Cokolwiek miałeś, musieliśmy dać tej rodzinie.
Mam nadzieję, że to nie było nic złego.
Spójrzcie tylko.
Nowe lalki do przedstawienia.
Mamo, tatko!
Kim jesteście?
Mamo? Tato? Co im zrobiliście?
Co im zrobiliście?!
Henry. Zwolnij.
- Tam jest coś lśniącego. - To naprawdę niebezpieczne.
- Musimy stąd wyjść. - To może być coś.
Spójrz na mnie! Możesz?
- Boję się o ciebie! - Bo masz mnie za szaleńca?
Nie! Bo utknęliśmy pod ziemią w opuszczonej kopalni
i nie ma stąd wyjścia.
Archie jest mądry.
Zajmie się chłopcem do naszego przybycia.
Uważajcie!
Przestańcie!
- Pogarszasz sprawę! - Staram się go uratować.
Wiesz, dlaczego tam wszedł?
Bo przez ciebie musi coś udowodnić.
A dlaczego myśli, że musi coś udowadniać?
- Kto go zachęca? - Nie zwalaj tego na mnie.
Proszę! Pouczaj mnie, gdy jemu kończy się tlen!
Słyszałeś to?
To Pongo!
Idźmy za głosem.
Musimy przestać. Kłótnie nic nie dadzą.
To prawda.
Co mam zrobić?
Pomóż mi.
Tu jest głośniej.
Co to jest?
Wygląda na starą windę.
Musimy jakoś przebić się pod powierzchnię.
Potrzebujemy czegoś mocnego.
- Na przykład? - Ładunki wybuchowe.
To winda dla górników.
Szyb prowadzi na powierzchnię. Dlatego słyszymy Pongo.
- Uruchomimy ją? - Spróbujemy.
Jesteśmy gotowi.
Wysadzajcie.
Podziałało?
Nie otworzyło się.
To co to dało?
Miłego dnia.
Dokąd się wybierasz?
Do domu. Skończyłam na dziś.
Nie powinieneś odpoczywać?
Dr Whale chciał, żebym zaczął fizykoterapię.
Mam 30 minut dziennie spacerować po bieżni lub na zewnątrz z eskortą,
ale przez wydarzenia w kopalni, jest niedobór personelu.
Może jakaś wolontariuszka chce pomóc?
Próbuję sobie przypomnieć to miejsce.
Czuję, jakbym się obudził na obcej ziemi.
Nic sobie nie przypominasz?
A kiedy jesteś z nią? Przypomniałeś sobie psa.
- Skłamałem. - Skłamałeś?
Tak mnie kocha. Nie chciałem jej zawieść...
Ale nic mi nie pasuje.
Pies imieniem Ajax? Kto tak nazywa psa.
Nic z tego nie ma sensu. Nic...
Wszystko jest takie nierealne.
Smutno zabrzmiało.
Tylko jedno wydaje się prawdziwe.
Ty.
- Co? - To szalone, ale przysięgam,
jako jedyna tutaj...
wydajesz się być prawdziwa.
- Kathryn. - No tak.
Kathryn, przyszłaś.
Wiem, że już po odwiedzinach, ale...
Musiałam cię zobaczyć.
Zrobiłam babeczki żurawinowe. Kiedyś twoje ulubione.
Zostawię was samych.
Chwilkę. Mary Margaret.
Zobaczymy się jutro?
Co to, do cholery, było?
Mówiliście, że dacie radę!
- Pani burmistrz. - Myślałem, że...
- Mogli zabić mojego syna! - Wiem, ale to nie pomaga.
Gdybyśmy wiedzieli, gdzie są, moglibyśmy się do nich przewiercić.
Może wyciągnąć ich jakąś platformą.
Ale gdzie wiercić?
Chodź, piesku. Jak myślisz...
To pies Archiego.
Znalazł coś.
Muszą tam być. Co to jest?
Dobry piesek.
- Co to jest? - Szyb wentylacyjny.
Bardzo przepraszam.
Nic się nie stało.
Chciałem tylko znaleźć dowód.
Naprawdę nic się nie stało.
Też cię przepraszam.
Nie uważam, że jesteś szalony.
Myślę tylko, że masz bardzo apodyktyczną matkę,
która ma wizję tego, kim powinieneś być,
a kiedy oddalasz się od tego...
Boi się i to jest naturalne jak to, że chcesz być wolny,
by móc myśleć, o czym chcesz myśleć.
Wiedz, że myślałem inaczej, niż mówiłem,
i nie powinienem był tak mówić.
Czemu to zrobiłeś?
Chyba nie jestem dobrym człowiekiem.
Nie jestem tym, kim chciałbym być.
Dobra. Ciągnij.
Stój. Udało się.
I co dalej?
Myślę, że możesz być dobrym człowiekiem.
Jesteś Jiminym Świerszczem.
Jiminy Świerszcz był świerszczem, miał sumienie,
czego o mnie nie można powiedzieć.
A mówiłeś, że był człowiekiem, któremu zajęło trochę czasu,
by zrozumieć, że może robić dobre rzeczy.
To do mnie pasuje.
Teraz, przez klątwę, trudniej ci usłyszeć wewnętrzny głos,
by być, kim chcesz.
Musimy kogoś opuścić na dół, inaczej lina zawali ściany szybu.
Mam uprząż.
- Mnie opuśćcie. - Nie ma mowy, ja idę.
- To mój syn. - Mój też.
Od dziesięciu lat siedzisz za biurkiem. Ja to zrobię.
Sprowadź go do mnie.
- Mogę jeszcze raz spytać? - O co?
Dlaczego to takie ważne, żeby baśniowa teoria była prawdą?
Nie wiem.
Zastanów się.
Bo... niemożliwe, żeby było tak, jak jest.
Rozumiem.
Myślałem, że jak znajdę dowód...
- Ale nic nie znalazłem. - To nieprawda.
Zagubiłem się, a ty mnie odnalazłeś.
- To znaczy, że pamiętasz? - Nie pamiętam,
ale przypomniałem sobie, jaką osobą chcę być.
Musiałem tylko bardziej się wsłuchać.
Co to?
Chyba ratunek nadchodzi.
- Jesteście cali, chłopcy? - Tak, nic nam nie jest.
Trzymaj się, Henry. Wystarczy. Stójcie.
Dalej. Podnoś go.
Masz go? Jest bezpieczny?
Archie.
To spadnie!
- Przepraszam! - Nic się nie stało!
Jesteś cały?
Zastępco, proszę zająć się ludźmi.
- Dziękuję, dr. Hopper. - Mam coś do powiedzenia.
Będę kontynuował terapię Henry'ego i zrobię to po swojemu.
Moja wdzięczność niczego nie zmienia.
- Albo zrobi pan, jak mówiłam... - Albo co? Zrujnuje mi pani życie?
Albo zrobi coś gorszego?
Bo ja zawsze staram się, jak mogę.
- Nie przeginaj. - Nie muszę,
bo zostawi mnie pani w spokoju i da mi pracować.
Czyżby? A to dlaczego?
Bo może któregoś dnia stanie pani do walki o opiekę.
A wie pani, jak sąd decyduje, kto jest odpowiednim rodzicem?
Konsultują to z ekspertem, zwłaszcza tym, który leczył dziecko.
Sugeruję, by pani to przemyślała i pozwoliła mi pracować
zgodnie z moim sumieniem.
Chciałbym...
Słyszę twoje życzenia. Nie musisz ich wymawiać tak głośno.
Ale to niemożliwe. Nie wrócę temu chłopcu rodziców.
To moja wina. Muszę to jakoś naprawić.
Oddałbym za to swoje życie.
Stało się, ale może jest inne wyjście.
Proszę, powiedz.
Mały chłopiec...
dorośnie, by stawić czoła wielu przeciwnościom.
Chcesz mu pomóc?
Nie mogę zostawić tych ludzi.
To moi rodzice. Są tym... kim ja.
A gdybyś mógł być taki, jak chciałbyś być?
Słyszę twoje życzenie.
Jak się czujesz?
Wolny.
Znajdź chłopca, Jiminy.
Będziesz żył wiele lat, bo musisz mu pomóc.
Tylko go znajdź.
Ale jak? Nawet nie wiem, jak mu na imię.
Nazywa się Dżeppetto.
- To ojciec Archiego? - Nie. Są starymi przyjaciółmi.
- Wystraszyłeś mnie. - Przepraszam.
Panowie... idziemy.
Mama chce cię zabrać do domu.
Słyszycie?
Świerszcze.
Wróciły. Coś się zmieniło.
Szpital w Storybrooke
Nie, dziękuję.
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com